فرمود : * ( ( وَاسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ ، وَإِنَّها لَكَبِيرَةٌ إِلَّا عَلَى الْخاشِعِينَ ) ) * ، و خاشع به معناى كسى است كه در نماز خود حالت ذلت به خود بگيرد ، و منظور از خاشعان در اين آيه رسول خدا ( ص ) و امير المؤمنين ( ع ) است . مؤلف : امام ( على ) از آيه شريفه استحباب روزه و نماز را در هنگام نزول شدائد و ناملايمات استفاده كرده ، و نيز استحباب توسل برسولخدا و ولى خدا در اين گونه مواقع را از آيه شريفه در آورده است ، و اين در حقيقت تاويل كلمه صوم و صلاة برسولخدا ( ص ) و امير المؤمنين ع است . و در تفسير عياشى « 1 » نيز از على ( ع ) روايت كرده ، كه در ذيل آيه * ( ( الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ ) ) * الخ ، فرموده : يعنى يقين دارند به اينكه مبعوث ميشوند ، و مراد به ظن در اين آيه يقين است . مؤلف : اين روايت را صدوق « 2 » نيز نقل كرده . ابن شهر آشوب از امام باقر ( ع ) روايت كرده كه فرمود : اين آيه در باره على ، و عثمان بن مظعون ، و عمار بن ياسر ، و رفقاى ايشان نازل شده است . « 3 »

--> 1 - عياشى ج 1 ص 44 ح 42 2 - توحيد صدوق ص 267 س 9 3 - مناقب و تفسير برهان ج 1 ص 94 ح 7